De vorst is uit de grond, flauw zonnetje aan de hemel, de knoppen komen weer aan de bomen, de moedigste plantjes komen boven en het gras krijgt weer dezelfde kleur als bij de buren. Eindelijk, het is begonnen!
Al sinds mensenheugenis heb ik de blauwdrukken van de verbouwing van ons huis in m’n hoofd en nu kan ik eindelijk aan de slag. Dat is trouwens nog een aardige bijkomstigheid van onze zwangerschap, ik kan mijn verbouwplannen er onder de noemer “babykamer” gewoon doorheen drukken. Sonja maakt zich er op dit moment namelijk een stuk minder druk om, ze heeft wel andere dingen aan haar hoofd of buik. En op die momenten moet je als man toeslaan, als vrouwen even afgeleid zijn.
Zo ben ik afgelopen week begonnen met het verplaatsen van het kantoor (kamer waar de computer en een boekenkast staan, in onze volksmond dus “kantoor”) naar zolder. In m’n eentje de boekenkast naar boven gesjouwd want Sonja heeft immers wel iets anders aan haar hoofd of buik. En toch betrapte ik haar heel even op een smachtende en trotse blik mijn kant op toen ik met een uiterste krachtsinspanning de kast door het trapgat wurmde.
Mijn kabelgootjesplan kan de prullenbak in, lang leve draadloos internet! Binnenkort volgt de rest naar boven en dan schakelen we over op deel 2 van de verbouwing: de babykamer. Hier zal Sonja heel dicht op gaan zitten, vrees ik. Welke kleur moet de nu bordeauxrode muur worden? Waar moet een extra lampje? Wel of geen vensterbank? Die dingen. Maar we zijn er altijd uitgekomen dus waarom nu niet?
Ik hoor het wel en dan zal ik netjes uitvoeren wat er van me gevraagd wordt. Mijn plan is om een beetje goodwill te kweken zodat ik daarna zonder al te veel tegenstribbeling mijn overige plannen kan uitvoeren. Hoewel ik denk dat ze nooit akkoord zal gaan met 2 dakkapellen, een nieuwe keuken, uitbreiding van de woonkamer de voortuin in en serre achter het huis. Maar ik ga het zeker proberen. Gewoon even haar zwakke moment afwachten.
Meer zwanger.jongegezinnen.nl
Tijdschriften
Over ons
